To znany polski dziennikarz i pisarz, który uczestniczył w wielu wydarzeniach kulturalnych i politycznych. Mowa o Lechu Bądkowskim, gdańskim publicyście. W tym artykule na gdansk1.one opowiemy o nim więcej.
Młodość
Lech Bądkowski urodził się w 1920 roku w Toruniu. Pochodził ze zwykłej polskiej rodziny. W rodzinnym mieście ukończył szkołę podstawową, a później liceum. Ojciec Lecha był polskim przewodnikiem turystycznym i to dzięki niemu młody człowiek zainteresował się historią i geografią. Jednak po ukończeniu szkoły średniej Lech zdecydował się wstąpić na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.
W trakcie studiów wybuchła II wojna światowa, a on sam został zmuszony do wstąpienia do wojska. W 1939 roku Lech dowodził oddziałem strzeleckim. W następnym roku młody człowiek wyjechał do Francji, gdzie został przyjęty do polskiej armii. Do 1945 roku Bądkowski był aktywny w wojsku. Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do zwykłego życia.
Główna działalność
Po wojnie Lech osiadł w Gdańsku. Tutaj zaczął angażować się w działalność społeczną, dziennikarską i pisarską. W tym okresie zainteresował się prasą nadmorską. W 1952 roku Bądkowski zaczął współpracować z gdańską gazetą Dziennik Bałtycki. Jego artykuły zaczęły pojawiać się również w lokalnym wydaniu Rybaka Morskiego. W swojej publicystyce rozwijał idee samorządności i regionalizmu.
W latach 50. Lech zaczął pisać powieści. Jedną z jego pierwszych książek była „Kuter na strądzie”. Bądkowski napisał to dzieło w stylu socrealistycznym. Sam autor uważał to dzieło za raczej słabe. W 1953 roku został członkiem Związku Literatów Polskich.
W 1956 roku Bądkowski był współzałożycielem Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego, w którym działał do końca życia. Opracował zarys dziejów literatury kaszubskiej, wydany później w formie mimeografii. Przygotował wnikliwą analizę pierwszych lat działalności organizacji i rozszerzył jej profil.
W 1958 roku ukazała się w Polsce kolejna powieść Lecha — „Huśtawka”. Dzieło to było portretem redakcji gdańskiego dziennika działającego w okresie stalinowskim.
W latach 60. zabroniono drukowania i publikowania prac Bądkowskiego. Wynikało to z faktu, że zorganizował on protest przeciwko władzom, które prześladowały jego kolegów pochodzenia żydowskiego. Mimo to nadal pisał listy do komitetów partyjnych, organów państwowych, organizacji i redakcji w różnych sprawach.
Pod koniec lat 70. Lech włączył się w działalność opozycyjną w Gdańsku. Był również związany z działalnością Ruchu Młodej Polski. Przed tą działalnością Bądkowski podpisywał protesty przeciwko łamaniu swobód obywatelskich, wolności słowa i fałszowaniu historii.
W 1980 roku Lech został członkiem prezydium Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego Stoczni Gdańskiej. W tym okresie uczestniczył w negocjacjach Porozumień Gdańskich, odpowiadając za zapisy dotyczące wolności słowa w Polsce. Bądkowski został również redaktorem naczelnym tygodnika Samorządność, który później władze komunistyczne zlikwidowały podczas wprowadzania stanu wojennego.
W trakcie swojej kariery Lech otrzymał liczne odznaczenia. W szczególności został odznaczony Orderem Virtuti Militari, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a pośmiertnie Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Wolności i Solidarności.
Lech Bądkowski zmarł w 1984 roku. W jego pogrzebie uczestniczyły tysiące ludzi, którzy podzielali jego poglądy i doceniali jego pracę. Polski dziennikarz i pisarz został pochowany na miejscowym cmentarzu w Gdańsku.