Mieszkańcy Trójmiasta nigdy nie musieli szukać daleko, by odpocząć. Piękna przyroda, malownicze krajobrazy, słoneczne plaże, a nawet ośrodki spa istniały tu na długo przed XXI wiekiem. Uzdrowisko w Gdyni, otwarte w 1929 roku, stało się jednym z symboli gdyńskiego modernizmu. Historia tego miejsca jako kurortu była jednak dość krótka: już w latach 50. zamiast wczasowiczów zamieszkali tu marynarze, pozostający pod czujnym okiem służb specjalnych, pisze gdansk1.one. Później budynek dawnego spa przekształcono w hotel. Wcześniej był on jednak jednym z najchętniej wybieranych miejsc wypoczynku turystów, którzy tłumnie przyjeżdżali na urlop do Gdyni.
Perła wybrzeża Bałtyku
Dom Zdrojowy w Gdyni, gdzie mieszkańcy i turyści korzystali z zabiegów spa, powstał w latach 1928–1929 z inicjatywy Towarzystwa Kąpieli Morskich, które sfinansowało całą inwestycję. Organizacja ta została założona w Warszawie w 1920 roku przez prawnika i bankiera Ryszarda Gałczyńskiego oraz grupę udziałowców. Ich celem było stworzenie w Gdyni – wówczas jeszcze prowincjonalnym miasteczku – silnej alternatywy dla niemieckich kurortów w Gdańsku i Sopocie.
Dom Zdrojowy mieścił się przy alei Marszałka Piłsudskiego, niedaleko Bulwaru Nadmorskiego. Wielu gdynianom obiekt ten znany jest jako „Dom Marynarza”. Ten modernistyczny budynek zaprojektował warszawski architekt Adam Knauff. Podobnie jak wiele innych gdyńskich realizacji w tym stylu, Dom Zdrojowy czerpał inspirację z estetyki okrętowej. Szczególnie wyraźnie widać to w kaskadowej bryle oraz cylindrycznych, zaokrąglonych narożnikach. Architekci i historycy podkreślają, że była to śmiała forma modernistyczna, w której asymetrycznie umieszczono kolumnowy taras, a od strony północnej dodano półkolistą werandę. Te elementy stały się wyrazistym akcentem architektonicznym, dzięki czemu Dom Zdrojowy uchodzi za jedno z arcydzieł gdyńskiego modernizmu.
Obiekt położony był w pobliżu plaży w Redłowie, w dolinie otoczonej z trzech stron wzgórzami, w dolnej części ówczesnej alei Kasyna (w 1931 roku przemianowanej na aleję Piłsudskiego). Uroczyste otwarcie spa miało miejsce na początku sezonu letniego 1929 roku. Kurort funkcjonował przez cały rok, jednak od września do czerwca oferował gościom 40-procentowe zniżki na pobyt i wyżywienie, ponieważ w tym czasie zainteresowanie urlopem w Gdyni było naturalnie mniejsze.
Był to jeden z najbardziej prestiżowych hoteli na całym polskim wybrzeżu. Kompleks oferował luksusowe pokoje oraz strefę z 26 wannami do zabiegów leczniczych z użyciem gorącej i zimnej wody morskiej. Parter zaaranżowano z myślą o rozrywce: do dyspozycji gości były sale taneczne, bilardowe oraz wykwintna restauracja. Na plaży, do której prowadziło bezpośrednie wyjście z Domu Zdrojowego, ustawiono drewniane altany, uwielbiane przez wczasowiczów. W kolejnych latach budynek był wielokrotnie modernizowany i rozbudowywany.
Dom Zdrojowy po II wojnie światowej
Po zajęciu Gdyni przez hitlerowców Dom Zdrojowy działał nadal, ale pod niemiecką nazwą „Strandhotel”. Po zakończeniu wojny obiektu nie zwrócono prawowitym właścicielom; został on skonfiskowany przez Marynarkę Wojenną. W 1951 roku przekazano go państwowemu armatorowi Polskie Linie Oceaniczne, który przebudował dawne uzdrowisko na hotel dla marynarzy.
Hotel przeznaczony był przede wszystkim dla członków załóg statków zawijających do Gdyni. Ponieważ większość z nich przybywała z krajów kapitalistycznych, obiekt znajdował się pod stałym nadzorem służb bezpieczeństwa. Emerytowani funkcjonariusze milicji i SB byli zatrudniani w hotelu, aby nieustannie monitorować zagranicznych gości.
W 1952 roku budynek przeszedł gruntowną renowację i właśnie w takiej formie większość mieszkańców Trójmiasta pamięta go do dziś.