W Gdańsku znajduje się wiele popularnych uczelni wyższych. Wielu młodych ludzi z całej Polski przyjeżdża do Wolnego Miasta, aby rozpocząć tu swoje studenckie życie. Jedną z najpopularniejszych uczelni jest Politechnika Gdańska, jak podaje strona gdansk1.one. W tym artykule opowiemy bardziej szczegółowo historię tej instytucji edukacyjnej.
Powstanie uczelni
Historia Politechniki Gdańskiej sięga XIX wieku. Uczelnia przeszła długą drogę od małej szkoły technicznej do nowoczesnej instytucji edukacyjnej, która kształci specjalistów dla różnych gałęzi przemysłu i nauki.
W ogóle Politechnika Gdańska, jako najstarsza uczelnia na Pomorzu, wpisuje się w wielowiekową tradycję życia naukowego Gdańska, który od 1793 roku, po II rozbiorze Polski, znalazł się w granicach administracyjnych Królestwa Prus. Decyzję o utworzeniu uniwersytetu podjęto w marcu 1899 roku, a budowę rozpoczęto rok później. Projekt wykonawczy budynków Politechniki Gdańskiej był dziełem wybitnego architekta Alberta Carstena.
Oficjalne otwarcie tej placówki edukacyjnej miało miejsce w 1904 roku. Wtedy to niemiecki cesarz Wilhelm II oficjalnie otworzył Wyższą Szkołę Techniczną w Gdańsku. Obok gmachu głównego powstały również budynki Wydziału Chemicznego, Elektrotechnicznego oraz Hala Maszyn z charakterystyczną wieżą ciśnień, która przetrwała do dziś. W tym czasie istniało 6 wydziałów zwanych katedrami, w tym architektury, inżynierii lądowej, inżynierii mechanicznej i elektrycznej, inżynierii okrętowej i morskiej, chemii i nauk ogólnych. Na Politechnice Gdańskiej studiowała młodzież wielu narodowości, w tym Chińczycy, Czesi, Estończycy, Finowie, Francuzi, Holendrzy, Japończycy, Litwini, Węgrzy i Żydzi. Największą grupę, obok Niemców, stanowili jednak Polacy.
Główna działalność
Po I wojnie światowej uczelnia oficjalnie stała się własnością władz Gdańska. W 1921 roku powstała Bratnia Pomoc, czyli Związek Studentów Polskich Politechniki Gdańskiej. Na czele organizacji stanął Komisarz Generalny Rzeczypospolitej Polskiej.
Znaczące zmiany nastąpiły po przejęciu władzy w Gdańsku przez nazistów w 1933 roku. Na Politechnice Gdańskiej doszło do usunięcia z kadry osób pochodzenia żydowskiego lub tych, które otwarcie wyrażały niechęć do idei narodowosocjalistycznych. Starsi profesorowie zostali zmuszeni do przejścia na emeryturę, a młodsi profesorowie zostali zawieszeni i zwolnieni. Prawie wszystkie organizacje studenckie zostały rozwiązane i zastąpione przez jeden przymusowy Narodowosocjalistyczny Niemiecki Związek Studentów. Zlikwidowano również korporacje, ale zmiany te nie dotknęły Polaków.
W tym okresie dochodziło również do konfliktów na tle etnicznym. Pomimo prób osiągnięcia porozumienia między polskimi i niemieckimi organizacjami, stosunki zaczęły się pogarszać. Kulminacja napięć nastąpiła w lutym 1939 roku, kiedy to nazistowscy bojownicy siłą wyrzucili Polaków z uczelni. Pomimo późniejszego porozumienia, które umożliwiło polskim studentom powrót na uczelnię, kontynuowanie studiów stało się praktycznie niemożliwe.
Po II wojnie światowej studia na Politechnice Gdańskiej rozpoczęło 1647 studentów. Kadrę dydaktyczną w liczbie 112 osób stanowili głównie liczni pracownicy naukowi Politechniki Lwowskiej, Politechniki Warszawskiej i Uniwersytetu Wileńskiego, w tym wielu wybitnych profesorów. Byli też oficerowie i inżynierowie, którzy powrócili z obozów.
Od samego początku kadra i studenci byli zaangażowani nie tylko w odbudowę uczelni, ale także aktywnie uczestniczyli w rozwoju miasta i przemysłu, a przede wszystkim w rozwoju szerokiego rozumienia gospodarki morskiej.