Był znanym polskim eseistą, pisarzem i dziennikarzem. Popularność w literaturze przyniosły mu publikacje historyczne. Mowa o postaci publicznej Piotrze Domaradzkim, pisze portal gdansk1.one. W tym artykule opowiemy jego historię bardziej szczegółowo.
Młode lata
Piotr Domaradzki urodził się w 1946 roku w Strzelcach Opolskich. Dorastał w zwykłej polskiej rodzinie. Od najmłodszych lat wykazywał zainteresowanie historią ojczystego kraju. Uczył się w lokalnej szkole. Następnie Piotr zdecydował się podjąć studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Gdańskiego. Specjalizował się w historii wojskowości starożytnej.
W młodości Domaradzki próbował swoich sił w różnych dziedzinach, m.in. dziennikarstwie, pisarstwie, a nawet muzyce. Sam Piotr kojarzył siebie jednak przede wszystkim jako pisarza i eseistę.
Główna działalność
Jeszcze w czasie studiów Piotr został współredaktorem magazynu Student. W 1974 r. rozpoczął oficjalną pracę dziennikarską w Gdańsku. Przez sześć lat Domaradzki współpracował m.in. z „Politechnikiem”, „Dziennikiem Bałtyckim”, „Morzem” i „Wybrzeżem”. Gazety te regularnie publikowały materiały Piotra. Później, ze względu na dość opozycyjną postawę, dziennikarz miał mniej okazji do publikacji w lokalnej prasie.
W latach 80. Domaradzki został redaktorem polskiego magazynu „Kombatant-Szaniec” i wydawnictwa Bellona. W stanie wojennym Piotr został współwydawcą podziemnego pisma Solidarność Gdańska. W tym okresie gdański dziennikarz publikował głównie w wydawnictwach podziemnych. Redagował również tajne pisma „Nie” i „Oko”.
W 1983 roku Domaradzki był represjonowany z powodu swojej opozycyjnej polityki. Przez siedem lat toczyło się przeciwko niemu śledztwo. W 1984 roku Piotr zdołał wyemigrować. Otrzymał azyl polityczny w Stanach Zjednoczonych. Gdański dziennikarz osiadł w Chicago, gdzie kontynuował swoją działalność publiczną.
W Ameryce Piotr nadal pisał różne artykuły. W swoich publikacjach autor apelował do Polonii w Stanach Zjednoczonych o pomoc materialną dla Polski. Następnie Domaradzki miał przerwę w karierze, która trwała dziesięć lat. Na początku XXI wieku Piotr powrócił do pisania. Zanurzył się w dziennikarstwie. Przez piętnaście lat gdański autor pisał eseje historyczne. Były one regularnie publikowane w cotygodniowym dodatku Dziennik Związkowy w Chicago. W tym okresie rozpoczął również współpracę z tygodnikiem Gwiazda Polarna.
Działalność pisarska Piotra nie była tak aktywna jak jego publicystyka. Jedyną opublikowaną powieścią Domaradzkiego były „Wiórki kokosowe”. Utwór ten jest dość złożony kompozycyjnie. Fabuła opiera się na przeplatających się postmodernistycznych opowiadaniach, które tworzą powieść. Przykładowo, akcja jednego z nich rozgrywa się na fikcyjnym archipelagu Matian, przypominającym Indonezję. Mieszkańcy archipelagu początkowo walczą o wyzwolenie narodowe przeciwko Japończykom i Holendrom. Jednak po odejściu kolonizatorów nie ma pokoju, a kraj pogrąża się w wojnie domowej. Po udanej publikacji tej powieści Peter pracował nad kolejną, ale nigdy nie udało mu się jej ukończyć.
Od 2004 roku był wikipedystą, dokonując ponad 110 000 zmian w około 11 000 artykułów na Wikipedii.
Piotr Domaradzki, gdański dziennikarz i pisarz, zmarł w 2015 roku w Chicago. Całe swoje życie poświęcił pisarstwu, artykułom i powieściom. Ważna była dla niego historia Polski. Mimo emigracji nie pozostał obojętny na wydarzenia polityczne w ojczystym kraju, lecz starał się pomagać ojczyźnie w każdy możliwy sposób. W swoich materiałach nawoływał również inne osobistości kultury, w tym zagranicznej, do wspierania Polski.